Van Geel Alfabet

. In ‘De Schatkamer’ van het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid bevindt zich tot nu toe één audiofragment van Chris van Geel, zoals eerder al gemeld, in het lemma ‘Stip-t’, in dit Van Geel Alfabet. Het fragment begint met de voordracht, door de dichter zelf, van vierenveertig van zijn gedichten. Daarna volgen twee heel korte fragmenten uit, zo te horen, twee verschillende interviews. Ook hierbij ontbreekt, net als bij de gedichten, een beschrijving van de herkomst. Er wordt geen datering en geen programmatitel gegeven, en ook de naam van de interviewer(s) is niet bekend.        Een van die twee interviewfragmenten begint plompverloren met een interviewer die een vraag stelt. Uit de formulering valt op te maken dat er al een gesprek aan vooraf is gegaan, en dat deze vraag wel de laatste zal zijn: “Chris, ik geloof dat het beste is om de zaken wat open te gooien en je tot slot te vragen om te vertellen wat nu eigenlijk je relatie is tot de poëz...

. Het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid, meestal afgekort tot Beeld & Geluid, beheert het archief van de Nederlandse omroep. Radio en TV. Op 27 mei 2026 opende het instituut de deuren van het audiovisuele archief voor het grote publiek, via het online platform ‘De Schatkamer’. Nog lang niet alles uit het archief is daar nu al beschikbaar, maar wel al heel veel. Van Chris van Geel is daarin tot nu toe één item te vinden: een audiofragment van 16 minuten en 48 seconden, dat zo wordt beschreven: “Chr.J. van Geel (dichter, beeldend kunstenaar) leest uit zyn werk (natuurpoezie vol symboliek)” Ik citeer het zoals het er staat, dus met ‘zyn’ in plaats van ‘zijn’ en ‘poezie’ in plaats van ‘poëzie’, en met die wat vermoeid klinkende genreaanduiding ‘natuurpoezie vol symboliek’ – alsof de archivaris van dienst ook niet goed wist wat hij ermee aan moest. Daar heb je er weer zo een, zo’n natuurdichter, met van die, hoe zeg je dat, van die natuurversjes waarvan ik ook niet goed wee...

. Chris van Geel schreef allerlei soorten gedichten, maar in de loop van zijn dichterschap namen ze steeds vaker deze vorm aan: een portret, meestal van iets uit de natuur, scherp gezien, strak geformuleerd, kort tot heel kort. Voor de lange baan was Van Geel duidelijk niet geschikt. In die korte gedichten diende hij niet een kant en klare waarheid op, maar meestal een beeld, of een uitzicht, waar hij zelf ook als een buitenstaander naar kon kijken. Hij dichtte niet om zich uit te drukken, maar om zichzelf terug te vinden in wat hij zag. Via het kijken kwam hij zijn eigen gevoelens en inzichten op het spoor – zo werkte het ongeveer.        In zulke portretten zit vaak de nodige deernis en droefenis, bij het zien van dieren in de verdrukking, benauwde struiken, een gevelde boom. Neem deze in een web gevangen vlieg: VLIEG Een web, hij trekt de draad als deken om zich heen en slaapt het rag vol dauw, gevangen edelsteen. Hij zweet, hij smeedt z...

. “Hij vond me vaak vreselijk lui ”, vertelde Elly de Waard over Chris van Geel, in een interview met Bibeb. De Waard leefde twaalf jaar met hem samen, van december 1962 tot aan zijn dood, in maart 1974. “Maar ik heb me altijd verdedigd. Ik zei dat ik een tijdlang stil zitten en nadenken nodig heb.” Daar had Van Geel geen tijd en geen geduld voor, merkte ze: “Hij had zelf dat calvinistische: ‘Geen tijd verspillen. Opschieten, het graf gaapt ’, zei hij vaak.”        Van Geel, geboren in 1917, was drieëntwintig jaar ouder dan De Waard. Hij had het gevoel in zijn jeugd veel tijd verdaan te hebben. In de oorlog, die begon toen hij tweeëntwintig was, had hij veel tijd verloren, net als zijn generatiegenoten. En hij was laat begonnen met het publiceren van gedichten. Zijn eerste bundel, Spinroc en andere verzen , verscheen pas toen hij veertig was. Het valt te begrijpen dat hij, toen hij dan eenmaal goed op gang gekomen was, het gevoel kreeg zich te moeten...

. In het Dierenalfabet van Chris van Geel vinden we onder de letter R één gedicht over een reiger, vier gedichten over een roodborst en één gedicht over een rups: SPANRUPS Een oog, een lus, een hoge rug, een onaanzienlijk takje vlees dat lopend op zijn tenen stokt. Een reuzenrad in miniatuur, een viadukt, een ereboog, zo vordert hij op weg naar groen. Als iemand uit het midden leeft dan hij, hij heft zijn lichaam op, zijn houten huid kan op zijn kop en op zijn achterbenen staan, hij boogt op stilstand en hij hoopt voor lijnrecht door te kunnen gaan. Een spanrups is een onooglijk beestje dat op een takje lijkt. Dat klinkt wat sneu, maar het is ook meteen zijn redding, want door deze camouflage valt hij niet of nauwelijks op voor zijn vijanden. Hij beweegt zich op een voor ons gevoel nogal omslachtige manier voort: door zich aan te spannen, zijn lijf bol te maken en weer uit te strekken – en zo verder.        Van Geel buigt zich i...

. Dit is een kort gedicht van Chris van Geel, uit zijn debuutbundel Spinroc en andere verzen (1958): Er gaat een bries over de sloot die sneller dan de rimpels is. Het schrikdraad tikt. Het is het enige seizoen waarin ’t niet elders beter is. Het is een eenvoudig verslag van een eenvoudige korte sensatie van tevredenheid, misschien wel van geluk. Dat gevoel zal zich, gezien die sloot en het schrikdraad, vermoedelijk hebben aangediend in de polder met weilanden, dicht bij Groet, tussen de duinen (zeezijde) en het Noord-Hollands Kanaal (landinwaarts). Daar liep Van Geel vaak en graag, meestal ’s nachts, in de enorme uitgestrektheid van het vlakke lage land onder een hoge hemelkoepel.        Wat zie en hoor je dan? Niet zo veel, en niet zo veel bijzonders. Maar alles was veel en alles was bijzonder voor een dichter als Van Geel, met zijn oog en oor voor details. Hij zag een vleug wind over het water van de sloot trekken en rimpels veroorzaken,...

. In  Spinroc en andere verzen  (1958), de debuutbundel van Chris van Geel, staat een voor zijn doen nogal lang gedicht, van vijftien regels, verdeeld over drie strofen, in een voor zijn doen weinig compacte, spreektalige stijl:        LENTE ’57        Voor wat het mooie weer verstoort,        het ritselen van dorre bladeren, de wind,        de grijze veren aan de horizon,        ben ik een stal met open deuren        om in te rijden, uit te rijden,        het nadenken een bergplaats.        Voor zon heb ik geen oog,        zij laat mij koud, zij klimt onhandelbaar        en speelt haar sluiers eindeloos.   ...