. Op 11 februari 1956 begon Chris van Geel aan een brief aan zijn vriend Enno Endt. Het werd een lange brief, die hij pas na ruim een week voltooide en verstuurde, op 20 februari 1956. Hij schreef over van alles, en hij stuurde van alles mee, waaronder een gedicht van een onbekende Zuid-Afrikaanse dichter, ene “dr. A.G. Visser 1880-1929”. Hij omschreef het als “iets erg moois”, zonder verdere toelichting: DIE STERWENDE ROMEIN TOT SY SIEL (vry na die Latyn: Adriani morientis ad animam suam) My liewe, vriendelike sieltjie kleen, sal ons twee maats nie meer tesame lewe? Ek sien alreeds jou vlerkies angstig bewe of jij wil vlieg… jij weet ook nie waarheen. En sal jou grappies langs die slingerpad, met al die op- en afdraans van die lewe, jou bleke, koue naaktheid nou begewe? Jij hoop en vrees… jij weet ook self nie wat! Hier is een Romein aan het woord, in het Afrikaans. Hij voelt dat hij gaat sterven. Zijn lichaam moet nu afscheid gaan nemen van zijn ziel, zijn kameraadje,...
. In de jaren vijftig raakte Chris van Geel (1917-1974) bevriend met Enno Endt (1923-2007). Endt was toen nog een student Nederlands, met als specialismen het Bargoens en de poëzie van Herman Gorter. In zijn herinneringen aan die tijd schreef Endt over een wandeling die zij eens maakten. Ze kwamen langs een boom. Niets bijzonders, zou je denken, maar in het voorbijgaan zag Van Geel iets dat Endt niet zag: een stuk prikkeldraad dat in de boomschors was gegroeid. Hij wees hem erop. “Wat is dat,” zei Van Geel, “dat is iets, hè?” Waarna Endt alleen maar deze sobere opmerking liet volgen: “Hij voelde dat het iets met zijn eigen leven te maken had.” Dit stuk prikkeldraad en deze boom zouden wel eens hetzelfde stuk prikkeldraad en dezelfde boom kunnen zijn die later opduiken in dit gedicht (voor het eerst gepubliceerd in Hollands Maandblad van mei 1970, daarna opgenomen in de bundel Het zinrijk , februari 1971): BOOM ALS HEKPAAL Van tot onzichtb...