Doorgaan naar hoofdcontent

Golf

.
In haar interview met Bibeb (Vrij Nederland, 23 september 1978) vertelde Elly de Waard dat ze Chris van Geel hielp met het maken van zijn nieuwjaarskaarten:

“Uit ribkarton knipte hij een ribbel, plakte die op een correspondentiekaart. Golf van het nieuwe jaar. Chris van Geel.”

Maar dit gebaar werd niet door iedereen goed aangevoeld, zo blijkt uit een brief die hij in januari 1964 stuurde aan Judith Herzberg:

“Mijn nieuwjaarswens was een golf van golfkarton. Niemand begreep dat, blijkt me nu. Jij?”

Herzberg antwoordde (op 23 januari 1964) dat ook zij die symboliek niet had begrepen:

“Je nieuwjaarskaart zag ik aan voor een verpakt rietje, lieve Chris, om het nieuwe jaar mee op te zuigen en het oude weg te blazen.”

Elly de Waard meende zich in 1978 te herinneren dat Van Geel zijn ribbeltjeskartonkaarten maakte toen ze net bij hem was ingetrokken:

“De eerste dagen hielp ik hem met het maken van nieuwjaarskaarten.”

Dat was eind december 1962.

De brieven van Van Geel en Herzberg over het golfje zijn van een jaar later, van rond de jaarwisseling 1963-1964.

Herinnerde Elly de Waard het zich niet goed en verwisselde ze herinneringen aan haar eerste dagen bij Van Geel met herinneringen van een jaar later? Of, dat kan ook, gebruikte Van Geel twee jaar achter elkaar hetzelfde idee voor zijn nieuwjaarskaarten?



Reacties

Populaire posts van deze blog

Lente

. In  Spinroc en andere verzen  (1958), de debuutbundel van Chris van Geel, staat een voor zijn doen nogal lang gedicht, van vijftien regels, verdeeld over drie strofen, in een voor zijn doen weinig compacte, spreektalige stijl:        LENTE ’57        Voor wat het mooie weer verstoort,        het ritselen van dorre bladeren, de wind,        de grijze veren aan de horizon,        ben ik een stal met open deuren        om in te rijden, uit te rijden,        het nadenken een bergplaats.        Voor zon heb ik geen oog,        zij laat mij koud, zij klimt onhandelbaar        en speelt haar sluiers eindeloos.   ...

Het graf gaapt

. “Hij vond me vaak vreselijk lui ”, vertelde Elly de Waard over Chris van Geel, in een interview met Bibeb. De Waard leefde twaalf jaar met hem samen, van december 1962 tot aan zijn dood, in maart 1974. “Maar ik heb me altijd verdedigd. Ik zei dat ik een tijdlang stil zitten en nadenken nodig heb.” Daar had Van Geel geen tijd en geen geduld voor, merkte ze: “Hij had zelf dat calvinistische: ‘Geen tijd verspillen. Opschieten, het graf gaapt ’, zei hij vaak.”        Van Geel, geboren in 1917, was drieëntwintig jaar ouder dan De Waard. Hij had het gevoel in zijn jeugd veel tijd verdaan te hebben. In de oorlog, die begon toen hij tweeëntwintig was, had hij veel tijd verloren, net als zijn generatiegenoten. En hij was laat begonnen met het publiceren van gedichten. Zijn eerste bundel, Spinroc en andere verzen , verscheen pas toen hij veertig was. Het valt te begrijpen dat hij, toen hij dan eenmaal goed op gang gekomen was, het gevoel kreeg zich te moeten...

Kooiobject

. Dit is een foto van een jonge Chris van Geel. Genomen in 1938, vermoedelijk in het voorjaar. Hij was hier twintig jaar oud, en nog helemaal geen dichter. Hij bezocht toen het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs in Amsterdam, de voorloper van de Rietveldacademie. De fotograaf was Emiel van Moerkerken. Ze hadden elkaar net leren kennen, en trokken veel met elkaar op. Op de foto zien we een vriendelijke jongeman, in een ontspannen houding lijkt het, en met iets afwachtends, misschien ook wel iets verlegens, in zijn blik. Zijn haar en zijn kleding zijn vermoedelijk modieus voor die tijd: zo zag een jonge kunstenaar er toen uit. Tussen zijn vingers heeft hij losjes een dunne sigaar. En onder zijn arm een aktetas, ook losjes. Het geheel maakt een bestudeerd nonchalante indruk.        Waar zou de foto genomen zijn? De website van de Stichting Chr.J. van Geel geeft als bijschrift: “Van Geel, staande aan de Herengracht in Amsterdam (voor het huis van ...