Bloem

.
Chris van Geel is ook de dichter van de verrassende beeldspraak. In zijn bespreking van Spinroc en andere verzen (1958) schreef Simon Vestdijk al heel lovend over zijn “flitsgewijs opduikende beelden en vergelijkingen”. Hier is zo’n vondst, te vinden in zijn tweede bundel, uit 1967:

       MOND

       In het gezicht toont het gebit het mooist,
       ik, als ik met meisjes spreek, geloof
       de bloem te zien van haar skelet, bloembladeren
       ivoor, het hart van tong in een krans van lip.

Volgens de definities is er verschil tussen gebit (tanden) en skelet (botten), maar voor Van Geel bestaat dat onderscheid niet. Hij ziet de tanden hier als een onderdeel van het skelet. Niet zomaar een onderdeel – het gebit is het deel waarmee het harde bottenstelsel zich laat zien aan de buitenwereld, en dan ook meteen op zijn sierlijkst: als een ontluikende bloem.
       De bloem is op zijn mooist als hij nog vers is en net uitkomt – in de mond van meisjes bijvoorbeeld. De jonge witte tanden zijn de bloemblaadjes, “bloembladeren ivoor”, van het skelet. Daaromheen tooit zich een mooie krans, gevormd door de lippen. En tussen de bloembladeren is het hart zichtbaar, “het hart van tong”.